Op naar Wyoming en Colorado

Vandaag is het een jaar geleden dat de EF5 tornado door Moore trok en daarmee ook een jaar geleden dat Chris Curtis overleed. Chris was vaste gast bij tour 2 van Cloud 9 en ik had in 2008 en 2011 2 weken met hem gechased. Chris is niet door de tornado om het leven gekomen, maar heeft ‘s avonds in het motel een hartaanval gekregen.

Chris zorgde altijd voor de gezelligheid ‘s avonds als zijn motelkamer omgetoverd werd tot de ‘Cloud 9 portable pub’ waarvoor hij zelfs altijd een martini kit bij zich had. Voor vanavond staan er dan ook martini’s op het programma, very cold, very dry.

De lange rit zonder resultaat had gisteren toch wel een invloed op de stemming. Toen vervolgens tijdens het eten, buiten ons bereik, toch supercellen onstonden werd die er niet beter op. De bliksem show maakte vervolgens veel goed.

De druk is er een beetje vanaf en we hebben ook gezien dat een hele dag blauwe luchten niks zegt over de avond. Iets wat we vandaag denk ik ook goed moeten onthouden.

Er zijn twee doelgebieden. Qua kansen de beste rond Chicago maar om daar te komen hadden we nu in het vliegtuig moeten zitten. De andere een paar honderd mijl ten westen van ons boven Wyoming en Colorado. Het ziet er niet heel spannend uit en ik vermoed dat de Slight Risk vooral uitgegeven is na de buien van gisteravond. Maar hey… met een herhaling van gisteravond (en dan wel op tijd in positie zijn) zou ik blij zijn.

De vooruitzichten voor woensdag zijn, buientechnisch, de beste tot nu toe. Het gebied ligt dan ten zuiden van waar we nu zijn in Colorado en Kansas en zelfs de panhandle van Oklahoma wordt meegepikt.