Stormchase USA 2008

Link: http://www.stormjagers.nl/weblog08.htm

Na een wat onrustige nacht net wat lui van Tour 1 uitgezwaaid. Jelle en Simon zijn er nog en die hebben me aan het wachtwoord voor het netwerk geholpen. Over een half uur is de briefing, waarschijnlijk gevolgd door een ontbijt en dan een reis naar Amarillo.

Via Jelle en Simon ben ik ook in het bezit gekomen van het overgebleven bier en water van iemand van Tour 1, we kunnen er vandaag dus tegenaan.

Ook Chris uit Boston even gesproken, die was ook blij met de double header sweep van de Red Sox gisteren.

(Zie de link hierboven voor de weblog van Simon en Jelle).

Nu naar de briefing...

We zijn op weg naar Amarillo, ik zit in het tweede busje en als we dicht genoeg achter het eerste busje rijden lukt het om op het netwerk te komen. Het lijkt erop dat we een paar dagen wat vermaak moeten zoeken voordat de buien echt op gang gaan komen. Kansas/Nebraska of zelf Wyoming lijken voorlopig het doelgebied te worden. Als dit gebied dan de plains gaat oversteken zitten we goed voor de tweede helft van deze week en misschien zelfs wel de eerste helft van de volgende week.

Maar vanavond eerst The Big Texan...

17:37 CDT

Net aangekomen in het tweede motel: Motel 6 in Amarillo. De kamer is een stuk kleiner en voor het WiFi netwerk moet je betalen. Geen probleem, alleen had ik beter eerst even kunnen kijken of het netwerk zichtbaar was, dat blijkt niet zo te zijn.

We zijn vanuit de Oklahoma via Highway 40 (Route 66) de Texas Panhandle binnen gereden. Vooral in Texas reden we door een gebied zoals ik me de plains had voorgesteld: kaal, kaler, en hier en daar een boerderij. Tijdens een van de pitstops op een parkeerplaats met BBQ's in de vorm van de staat Texas zag ik een vreemde vogel (die vogel dacht waarschijnlijk hetzelfde van mij). Volgens Fred was het een Roadrunner, oordeel zelf:

Ondanks dat hij zich niet op de road bevond, rende hij wel. Het zou dus heel goed een echte Roadrunner kunnen zijn. Dat rennen zou ook met de eerdergenoemde BBQ's te maken kunnen hebben.

Nu eerst maar even douchen, de Limousine van de Big Texan haalt ons over drie kwartier op.

18:05 CDT

Ik ben nu al blij dat ik de shampoo uit de Guest Inn heb meegenomen, hier was geen shampoo. Vitrage kennen ze ook niet in Amerika. De kamer hebben twee standen: donker en access for all. Na het douchen was er plotseling wel een verbinding, die bleek via het busje van Cloud9 te gaan.

Mijn gezicht gloeit trouwens al behoorlijk, ondanks een pet, zonnebril en zonnebrand. De zon is behoorlijk fel en de temperaturen gaan richting 90 fahrenheit.

En dan... de Big Texan. Dit is een soort verplichtnummer voor Stormchasers. Het Big Texan restaurant heeft kennelijk erg lekkere steaks en chocolate cake. Maar waar het beroemd om is, is de 72 Oz. Steak die je gratis krijgt als je hem binnen een uur op eet. Inclusief side dishes. Lukt je dat niet... dan kost het 72 dollar. En er zijn mensen die het gelukt is van een jongen van 11 tot een vrouw van 69. Iemand had hem binnen 10 minuten op en een of andere worstelaar at er 2 binnen een uur.

Vanavond gaat Christy het proberen, alhoewel ze wel steeds stiller werd hoe dichter we bij Amarillo kwamen. Of misschien kwam het doordat haar verteld werd dat ze op een verhoogd podium komt te zitten en live op internet te volgen is...

Ik ben benieuwd.

Link: http://www.reuters.com/article/latestCrisis/idUSL02484521

Op naar de Big Texan dus... inclusief gratis vervoer van en naar het motel met een limo.

De taxi

Bij binnenkomst werden we verwelkomd door de beroemde 72 ounce (2 kilo) steak. En die is dus gratis, als je hem binnen een uur op eet.

De protagonist

Christy had besloten om er toch maar niet aan te beginnen. Of...

Wel of niet?

Ze begon er toch dapper aan...

Graag

Maar na 1 uur:

Time's up... steak niet.

Ze was tot de helft gekomen. De man op de achtergrond (Trucker Jerry) kreeg zijn steak wel helemaal op, maar net niet alle salade. Zelf had ik een bescheiden 18 Oz Rib Eye, die ik nauwelijks op kreeg door het voorgerecht 'Mushrooms'. Dat bleek een groot bord vol met een soort McNuggets Champignons te zijn.

Ik had me niet op de 72 Oz gestort omdat ik geen zin had om morgen de hele dag misselijk te zijn. Helaas probeerde ik iets te veel van zo'n groene peper (zie plaatje van de steak boven). Die gaf me met onmiddelijke ingang 2 minuten de hik en is nu ruzie aan het maken in mijn darmen.

Morgen gaan we waarschijnlijk naar Greensburg, een plaats in Kansas die vorig jaar mei vrijwel volledig weggevaagd werd door een Tornado. Aan de ene kant hoeft dat van mij niet zo, aan de andere kant voegt het wel een nieuw perspectief aan deze chase toe. Van de organisatie begreep ik dat de mensen uit Greensburg Stormchasers wel waarderen omdat veel van hun geholpen hebben na de Tornado's van vorig jaar.

Ondertussen is er morgen kans op onweersbuien vanuit het noorden tot in het noorden van de Texas Panhandle. Er wordt niks zwaars verwacht, maar wie weet is de eerste bliksem te zien.

Voor vandaag ziet het er nog niet naar uit dat er wat spectaculairs gaat gebeuren, maar ik heb het idee dat we wel eens wat onweer kunnen gaan tegenkomen in Kansas. Daar zitten we al wel een flink stuk de goede richting in voor morgen wanneer er een Slight Risk is op zwaar onweer nog verder naar het noorden (Wyoming, Nebraska, South Dakota). Onweersbuien of niet... ik zou graag de Badlands willen zien.

Na morgen is er gedurende 3 dagen een interessante situatie, waarvoor we ook in Nebraska in een goed startpunt zitten.

Update:

Ik denk dat ons bezoek aan Greensburg voorlopig nog in stand blijft, maar dat we daar niet gaan overnachten. De nieuwe Day 1 Outlook is er net en er is wat extra aandacht nu voor het grens gebied van Kansas, Colorado en Nebraska, ik vermoed dus dat we wat verder naar het noordwesten uit gaan komen.

De briefing is pas over twee uur, zo maar eens kijken of er al meer chasers het motel aan het stalken zijn.