Stormchase USA 2008

Na ruim 3 uur bij een van de slechtse excusen voor een tankstation in Kinsley te hebben gewacht reden we naar het zuiden. De buien op de dryline waren actief geworden, maar de kans op tornado's was niet erg groot. Cloud 9 probeerde ons toch een zo goed mogelijk blik op de buien te geven.

De attractie van Kinsley

We stonden geparkeerd op de oprit naar een van de vele opslagplaatsen voor olie toen de bui te dichtbij kwam. De poging om te vetrekken mislukte echter. De grond was veel zachter dan hij er uit zag en we kwamen vast te zitten. Met vier man probeerden we te duwen maar dat had geen zin. Inmiddels werden we bekogeld met hagelstenen die af en toe zo groot waren als golfballen. En die doen zeer... Dan maar de ruiten opofferen, dus gingen we de Van weer in.

Bliksem en een Ja Knikkertje

Dat was de goede keuze want de ruiten bleven heel. Met behulp van de 4x4 van John werden we weer vlot getrokken toen de bui over was. Het dak van de bus zit nu wel vol met deuken.

Door de vertraging waren we onze goede positie ten opzichte van de bui kwijt en bij de poging die weer terug te krijgen kwamen we de hagel weer tegen. Toen we langs een fabriek reden met een ruim afdak bij een hal was de keuze snel gemaakt.

Wat we daar vervolgens meemaakten... Het afdak bestond uit metalen golfplaten en als je daar 5 minuten lang een stortbui aan golfballen op neergooit wordt je behoorlijk doof. Het deed zeer aan de oren.

Inmiddels was het hotel in Wichita geboekt en na het hagel avontuur werd dat ons doel. Toen we door Cunningham reden verscheen er echter een tornado en vrijwel direct gingen de sirenes af. Dat was voor het eerst dat we een tornado zagen terwijl we in bewoond gebied reden. De tornado zelf zat denk ik buiten de stad, maar dit was wel schrikken, ook omdat we kort daarvoor weer door Greensburg gekomen waren. De tornado verdween ook weer vrij snel.

We raceden door Cunningham en buiten de stad kregen we zicht op een roterende wallcloud, die uitgroeide tot een tornado. Zoals bij de meeste tornado's die ik gezien heb was bij deze ook niet de hele slurf te zien. Dit keer verschenen er wel meerdere kleine funnels die dicht om de grote tornado heen geslingerd werden.

De shelf van voorbij Cunningham

De tornado verdween in de regen en we reden onder de bui uit waar weer een mooie shelf te zien was. We reden nog even naar het noorden om weer in de buurt te komen, waarbij we voorbij gevlogen werden door het DutchTrex chase team, maar daarna werd de reis naar Wichita voortgezet.

We kwamen in vreselijke regen terecht, die ook tijdens de maaltijd bij Denny's onophoudelijk doorging. Bij Denny's werden ze een beetje overvallen door een kudde van 20 stormchasers en er ging van alles mis. Enkelen van ons waren daar niet zo blij mee en lieten dat merken. Toen ik de serveerster vroeg of het een lange dag geweest was en haar wat meer fooi dan normaal gaf begon ze geloof ik bijna te huilen. (Ik wist al waar we morgen gaan ontbijten...)

Na het eten droogde het wat op en er was zowaar gelegenheid om bliksem foto's te maken op oude vertrouwde diafilm.

I've seen the
Rains of the real world
Come forward on the plain
I've seen the Kansas of your sweet little myth
You've never seen it, no,
I'm half sick on the drinks you mixed
Through your

True dreams
Of Wichita

Oh ja, volgens mijn ruwe telling zijn we vandaag de 5000 kilometer gepasseerd...

Het ziet er naar uit dat we terug richting Oklahoma gaan vandaag. De rest van de week zijn er wat Slight Risk area's maar echt spektakel lijkt er niet meer in te zitten. Geen probleem, ik heb al meer gezien dan ik verwacht en gehoopt had. Er zijn genoeg tours geweest die geen enkele tornado gezien hebben en er is zelfs een tour geweest die niet een fatsoenlijke bui heeft gezien.

De eerste chasers staan alweer bij de auto, dus ik ga mijn spullen ook maar eens pakken. Leuk ritueel trouwens elke avond en ochtend om alle batterijen vol en geheugens leeg te krijgen.

We zijn van Wichita via Lawton naar Altus gereden. In Altus kwamen we in een flinke cel terecht die bina niet bewoog maar wel enorm groeide. Dit zorgde voor een mooie shelf en imposante structuren in de wolken.

Doordat de cel niet bewoog werd uiteindelijk de inflow afgsneden en begon de bui in te zakken. De sterke outflow maakte ook een eind aan de buien in de omgeving.

We hebben in Lawton gegeten en zijn daarna teruggereden naar Norman. Ik voelde me eindelijk goed genoeg om een keer naar de bar te gaan (de Cloud 9 bar is elke avond geopend in de kamer van Chris uit Boston) en een paar biertjes te drinken.

Ondertussen is er wat bliksem te zien, eens kijken of dat nog dichterbij komt.

Morgen wordt een reisdag, we gaan ons in positie brengen voor een laatste kans op wat buien op donderdag in Nebraska.

Vandaag hoeven we pas om 11:00 bij elkaar te komen, dus zo maar een uur uitkunnen slapen. Net even gedouched om het laatste zand dat overal ingeblazen was terwijl het gustfront gisteren overkwam weg te krijgen.

Ook even met Rob gebeld, Marloes was vannacht bevallen van hun tweede zoon Bouke, gefeliciteerd!

Er is vandaag toch een slight risk area, in New Mexico. We zouden vandaag een reisdag hebben om in de slight risk area in Nebraska van morgen te komen. Overmorgen is er een ook een slight risk area en die sluit wat beter aan op Nebraska. Ik denk dus dat de plannen niet aangepast worden, ook omdat Roswell vanaf hier ook bijna 500 mijl is. Ongeveer gelijk aan de afstand naar de target area in Nebraska, maar daar hebben we twee dagen voor.

Zit nu buiten bij de vans te wachten tot we in actie komen. John wees me er net op dat ik mijn shirt achterstevoren aanhad... goeiemorgen!

Bij deze nog drie foto's van gisteren. De eerste geeft een blik op hoe de van er na anderhalve week chasen uitziet (eigenlijk na 1 keer in de modder vast te hebben gezeten). De andere twee zijn van de cel die weg gisteren gechased hebben.

My name is Mud

Ik zou ook nog het verhaal uit Chugwater (het naar Chugwater Douglas vernoemde plaatsje) opschrijven.

Terwijl we daar stonden te wachten kwam er een leuke auto aanrijden, een hardtop convertible en een beetje een mix tussen een sportscar en een truck. Auto's interesseren mij niet zo, maar dit geval zag er wel leuk uit. Ik had er verder geen aandacht aangegeven totdat er een 'dame' uit het tankstation kwam en naar de auto toeliep. (De rest van de groep vroeg zich af of het een dame of heer was).

Ze vroeg aan mij of ik wist waar ze wat kon eten. Ik zei dat ik geen flauw idee had. "Oh, so you're not local?" "No, I'm from the Netherlands" "You look just like one of the locals!" Ik vertelde dat we stormchasers waren en na een heel verhaal over Irak, steaks en bezoek aan haar ouders begon ze over haar auto. Inmiddels vroeg iemand uit de groep aan haar of ik haar lastig viel. "Hell no, I'm taking him with me!" Ehm... Ik kreeg een demo van hoe de kap openging en ze liet zien hoe groot de laadruimte was. Ik zei dat het een mooie auto was om mee naar California te gaan. "Well, just hop in and I'll take you to California."

Toen stapte in een keer de marihuana die al de hele tijd op de achtergrond aanwezig was naar voren. Ze sprong in de auto, schreeuwde naar ons: "Fucking Storm Catchers!" en reed weg naar Denver.

Leuke auto, dat wel.