Stormchase USA 2008

Een vreselijk lange rit vandaag, 505 mijl van Norman naar Norfolk in Nebraska. Ik ben nog nooit zo blij geweest met een MP3 speler. De weg was vrijwel de hele tijd hetzelfde, het was bewolkt en we reden vrijwel continu naar het noorden. Blof, Rammstein, Saybia en Tool zorgden voor wat variatie.

We zitten voor de verandering een keer in een Country Inn, en niet de zoveelste Motel 6. We hebben bij Whiskey Creek gegeten en flink met pinda's zitten smijten. Ik geloof dat iedereen een beetje rebels was geworden van de rit.

Morgen maar eens kijken wat er qua buien te doen is.

Wow, ik was nog even naar de Cloud 9 Bar (aka de kamer van Chris uit Boston). We zaten wat te drinken en de Celtics en de Red Sox te bespreken toen er wat weerlicht zichtbaar werd. Mike besloot de radarbeelden te gaan bekijken en ik tuurde wat naar buiten. FLITS! Kraaaaaak Knalllllllll! De bliksem sloeg 50 meter tegenover ons in waarna alle lichten even uit waren. Dat terwijl er nog geen druppel regen was gevallen en er tot dan toe alleen weerlicht was te zien. Fred en Jean Pierre werden uit hun bed gelokt.

Inmiddels is er een moderate risk area voor morgen, wie weet dus toch nog wat actie.

Ook in Nederland zit er een onweersrijke dag aan te komen zo te zien, momenteel ligt er een MCS met flink onweer over Limburg.

High Time voor mij om te gaan slapen, over 8 uur vertrekken we weer.

Ik heb een spontane Maple Syrup allergie ontwikkeld. Mosterd? Yummie, lekker spul! Maple Syrup, ik krijg al rillingen als ik er aan denk. Het zal wel komen doordat Maple Syrup voor mij DE representatie van 'Breakfast in America' is. Dikke pannenkoeken, worsten, spek met emmers boter en room en overal gaat Maple Syrup overheen.

Op mijn eerste pannenkoek deed ik wat Maple Syrup en mwah, best ok. Maar toen ik zag hoe de inheemse bevolking met die stroop omgaat was het voor mij genoeg.

Gisteren zijn we wat dat betreft trouwens in de hemel geweest. 'Souperrr Salad' is een gelegenheid waar je een ontbijtbuffet kunt krijgen en waar je keuze hebt uit verschillende salades, fruit en groente. Ok, er is ook spaghetti en Sundea als toetje, maar je kunt tenminste kiezen voor iets gezonds.

Ik heb zo'n zin een boterham met een dun plakje kaas...

Maar vandaag eerst nog weer een... HIGH risk op zwaar weer in Nebraska. Ben benieuwd wat dat gaat brengen, zowel voor ons (Nebraska is veel minder vlak dan Kansas) en voor de mensen hier. De helft weet geloof ik niet dat ze in Tornado Alley wonen, zeker hier in het noorden van Nebraska. Veel mensen hebben geen schuilkelder, de steden hebben dacht ik wel tornado sirenes.

Wat een dag is het weer geweest. We begonnen dus in een nat en koud Norfolk Nebraska. De grote kans op zware buien voor vandaag had er voor gezorgd dat we de lange rit van gisteren weer vergeten waren, zelfs toen bleek dat we niet bepaald optimaal zaten en toch een flink stuk moesten rijden.

We reden naar Grand Island volgens mij waar we een flinke tijd op een parkeerplaats hebben staan wachten, met tientallen andere chasers. In het westen van Nebraska ontstond een supercell en de chase was begonnen. We onderschepten de cel in eerste instantie voorbij Kearny. De bui leek daar uit te sterven en ik weet niet zeker of we toen naar een andere bui gereden zijn, of dat we de bui vanaf een andere hoek opnieuw benaderd hebben.

De bui die we nu volgden liet in elk geval plotseling powerflashes zien, explosies bij elektriciteitsmasten die door de bui vernield werden. Er was ook veel bliksem en bij de helderste ontladingen tekende zich een enorme wedge tornado af. Op de radar leek de bui in te zakken, terwijl er wat verder naar het zuiden in Kansas nog wel actieve buien waren.

Terwijl we daar naar toe reden hoorden we het nieuws uit Kearny, de tornado had daar flink huisgehouden. Gelukkig lijken er geen slachtoffers te zijn gevallen, maar er was zelfs een trein ontspoord. De bui trok nog wel verder en heeft ook in Grand Island en Aurora schade aangericht.

Deze tornado zorgde er trouwens voor dat we op 5 verschillende dagen minstens 1 tornado gezien hebben, een nieuw record voor Cloud 9.

De rit naar Kansas werd een race tegen niet een maar twee TIVs, dat was voor het eerst dat ik de nieuwe TIV zag. In Kansas kwamen we bij de bui die ons doel was maar er leek niet veel van over te zijn. Totdat er vrij snel een tornado vormde. We probeerden deze te filmen, maar de bliksem sloeg gevaarlijk dicht in. Tijd dus om wat verder te rijden, terwijl de tornado zich steeds opnieuw bleef vormen.

Vanaf een wat veiliger afstand filmden we weer en het zou goed kunnen zijn dat een van de TIVs een voltreffer heeft gehad (van zowel de tornado als de bliksem). Toen de bui de weg was overgestoken gingen we er weer achteraan. De tornado was zeer veranderlijk en varieerde van een dunne rope naar een multivortex tornado die drie funnels tegelijk liet zien.

Dit helaas alleen beperkt vanuit de auto kunnen filmen. Toen we eindelijk weer een veilige parkeerplaats gevonden hadden kwam de tornado niet meer aan de grond. We reden weer verder en kwamen door Glen Elder, dat helaas getroffen bleek te zijn door de tornado. De schade leek mee te vallen, voornamelijk geknapte bomen en takken die ook wat schade aan huizen hadden veroorzaakt. Buiten het dorpje leek een loods de volle laag te hebben gehad. Ook hier heb ik nog niks gehoord over slachtoffers.

Het was redelijk laat inmiddels en we reden terug naar wat een beetje onze homebase is geworden deze twee weken: Hays, Kansas. De hele rit was er onafgebroken weerlicht te zien, om koppijn van te krijgen zo snel achterelkaar. We aten (voor het eerst) bij een Pizza Hut, we hadden waardebonnen gekregen van een filmploeg die ons een tijdje gevolgd had en die moesten nog op.

Na het eten bleek maar weer dat het gevaarlijkste van stormchasen het autorijden is. Ik zat met SPinvis op de MP3 speler van de bliksemshow te genieten toen de voorste Van een aanrijding kreeg met een hert. De schade aan de Van viel mee, het hert kwam er niet zo best van af. Na een snelle reparatie reden we verder. Ook van de Pizza Hut tot aan Hays bleef het weerlicht doorgaan. Hoe dichter we bij het motel kwamen, hoe harder het ging regenen.

Inmiddels is het half twee geweest, morgen vertrekken we om 11.00, ik vermoed naar Norman Oklahoma om een eind aan de chase te maken. Mogelijk dat we wat in het Slight Risk gebied blijven hangen.

We hebben vandaag toch gechased. Het moderate risk gebied lag helaas te ver weg maar we besloten zo ver mogelijk het Slight Risk gebied in te rijden. Ondanks dat de cumulus steeds hoger werd en nu zelfs wat bliksem produceert kwam er niet echt wat op gang.

Breaking the cap, breaking the cap (not)...

Wel was het mij, na dagen lang proberen, eindelijk gelukt om het aapje van Van 1 te kidnappen. The hero of the day! Na eindeloze pogingen van Mike, Christy en Belinda besloot ik Van 1 eens goed in de gaten te houden. Op een gegeven moment zag ik dat er een klein slot naar achteren werd doorgegeven. Toen iedereen in een tankstation zat probeerde ik de achterdeur open te maken. Dat lukte niet, de zijdeur wel. Vanuit daar de achterdeur. Even zoeken... hey op de DilloCam (een camera die Cloud 9 ooit nog in een tornado hoopt te zetten) zit een slot. Aan een van de gordels hing een sleutel en in de DilloCam... het aapje.

We zijn nu overigens in Independence. Voor de tweede keer pizza gegeten. Echt vreemde lui die Amerikanen. Ze eten dus echt veel meer dan ik ooit op zou kunnen, maar als ze pizza eten nemen ze maar een paar slices terwijl ik in m'n eentje een hele pizza opeet.

We zijn ook redelijk op tijd in het motel, dus alle tijd om een paar biertjes te drinken en look what the cat dragged in:

Vakmanschap...

Morgen zal ongetwijfeld een rit naar Norman worden, als we nog buien tegenkomen gaan we er achteraan, maar alleen als ze op de route liggen.