![]() Dag 1 Almelo - Galera
's Ochtends besteedde het School TV weekjournaal aandacht aan de Leoniden en toen begonnen de kriebels echt. Niet lang daarna vertrokken Mirjam en ik met de trein naar Schiphol. Er stond nog niemand bij de afgesproken plaats, de Burgerking, maar na een paar minuten kwam Remco van de ene kant en de rest van de andere kant aangelopen. Na het inchecken, drinken en McDonalds bezoek was het tijd om aan boord te gaan.
Vlak na het opstijgen was er een prachtige, onwaarschijnlijk heldere bijzon te zien. Er werden verschillende pogingen gedaan deze op de foto te zetten. De zonsondergang viel wat tegen. Boven Spanje zagen we echter prachtige cumulonimbus wolken, af en toe was er zelfs bliksem te zien. De medepassagiers waren niet zo enthousiat over onze opgewonden kreten elke keer als we een ontlading zagen. Om 19.00 landden we op het vliegveld van Malaga. We haalden eerst de bagage en toen de auto's op. Bij gebrek aan Corsa's kregen we twee Fiat Punto's mee. We besloten zo snel mogelijk een parkeerplaats op te zoeken om de bakkies te installeren. Bij de eerste rotonde ging het echter al fout: we hadden niet gezien dat de eerste twee auto's geparkeerd hadden en reden dus rechtdoor de rotonde over en kwamen bijna in Torremolinos uit. Via de mobiele telefoon werden we teruggeleid. Na het installeren van de bakkies kwamen we op het vliegveld terug, maar daarna ging het voorspoedig. De bakkies werkten fantastisch en Edo werd meteen heilig verklaard. Al snel bereikten we Granada en via Gaudix, Baza en Cullar kwamen we op de weg naar Galera. Onderweg zag Remco al twee meteoren.
Iets voor twaalven kwamen we in Galera. Precies op tijd want het meisje van de receptie had om twaalf uur naar huis willen gaan. We waren erg benieuwd naar de Casas en vooral een beetje bang dat we een week lang in een klein donker hol terecht zouden komen. Maar niets bleek minder waar. Het was een ruim, gezellig Freggle grotje met drie slaapkamers, een keuken, badkamer en woonkamer met openhaard. De plafonds waren wel erg laag, iets wat regelmatig ervaren werd. De kamers werden verdeeld en de koffers uitgepakt. De helft van de groep kon het bed niet weerstaan maar Selma, Remco, Arthur en ik gingen nog even op verkenning uit. Het was bijna helemaal helder en het viel op dat de hemel tegenover de bijna volle maan toch behoorlijk donker was. We zochten een waarmeenplek, maar achter elk heuveltje waren wel wat lichten te zien. We zagen een paar meteoren maar de vermoeidheid begon toe te slaan en dus maakten we een einde aan deze dag. |
|